บทเรียนจากความทรงจำในอดีต

ณ. เวลาหนึ่งที่บ้านเณรกลาง นครราชสีมา

เพื่อนผมแต่หละคนหล่อกันทั้งนั้น แหม่ๆ ^0^

        หลังจากที่จบจากบ้านเณรเล็กมาแล้วเรียนม.1-ม.6 แล้วก็เป็นมาสเตอร์เณรอีก 2 ปี  ผมก็มีโอกาสได้ไปเตรียมตัวก่อนที่จะเข้าบ้านเณรใหญ่ครับผม... มาที่นี้ผมได้พบกับเพื่อนใหม่อีก 14 คน จากทั้งหมด 10 สังฆมณฑล (ทั่วประเทศไทย) ^^

พ่อฤทธิ์ กับ แม่บุญ ครับที่ดูแลผมตอนไปอยู่หนองพวง

 

      ณ. ที่บ้านเณรกลางนี้ก็ช่วงเทมอที่ 2 ก็ได้มีโอกาสไปสัมผัสชีวิต โดยไปที่บ้านหนองพวกครับ ไปฝึกการใช้ชีวิตอยู่กับชาวบ้าน แล้วก็ฝึกเกี่ยวข้าวด้วย

ก่อนไปเกี่ยวข้าว ยิ้มกันน่าดู แต่หลังเกี่ยวไม่รู้ หึหึ ....

     วันแรกเดินทางไปถึงก็มีการเลือกบ้านกันผมก็ได้อยู่กับครอบครัวพ่อฤทธิ์ แม่บุญ และก็น้องผู้ชายอีกหนึ่งคน ชื่อไมค์ ครับ..
     บ้านผมอยู่ติดกับวัดเลยครับสรุปว่าผมก็เป็นเหมือนเด็กวัดไป >_<"

นำกิจกรรมเด็กบ้านหนองพวงครับ บร.บิวเก่งมากๆ 

เย้ จบ กลับบ้านแล้ววววว >_<

หลังจากที่ได้อยู่ช่วยงานที่บ้านพ่อฤทธิ์ แม่บุญส่วนใหญ่เป็นคนดูแลวัด และก็เล่นกับเด็กๆแถวนั้น เพราะว่านา ของผมใช้รถไถ่เกี่ยวไปหมดแล้ว เลยว่างงานนิดนึง ^^
       แต่ก็ได้การชวนจากเพื่อนที่ไปอยู่แถว ต.หนองไม้ตายนี้หละ ไปช่วยกันลงแขก เกี่ยวนาพื้นที่ของวัดกันทำให้ได้ประสบการณ์การเกี่ยวข้าวที่ดีมากครั้งหนึ่งเลย
      แบบว่ารู้เลยกว่าจะได้ข่าวแต่ละเม็ด เหนื่อยมากๆจริงๆ =_="


      หลังจากที่ได้ไปเกี่ยวข้าวที่บ้านหนองไม้ตายกลับมาแล้วก็ช่วงวันท้ายๆ มีโอกาศได้นำกิจกรรมสันทนาการกับเด็กๆในหมู่บ้าน
      ตอนแรกรู้สึกกลัวมากว่าจะไม่มีเด็กมาเล่นกับพวกเรา เพราะ ประกาศไปถึงเวลาเด็กมาตอนแรกน้อยมากแต่พออีกซักพักชาวบ้านก็พาลูกหลานของพวกเขามา แล้วก็นั่งดูพวกเรานำกิจกรรมกันอย่างสนุกสนานครับ
   


        และแล้วก็มาถึงวันสุดท้าย เป็นภาพถ่ายที่อบอุ่นมากครับ ผมรู้สึกว่าที่ไปหนองพวงนี้มันแป็บเดียวเอง
       การไปค่ายครั้งนี้มีความสุขมากครับเป็นประสบการณ์ที่ดี... หัวข้อที่เป็นบทเรียนจากความทรงจำในอดีต ก็คือเป็นบทเรียนที่มีค่าว่าครั้งหนึ่งเราได้รับประสบการณ์ดีๆในชีวิตที่หาไม่ได้ครับ
       ขอบคุณพระเจ้าที่ให้ผมได้มีโอกาสดีๆ และขอบคุณคุณพ่อฤทธิ์ และแม่บุญนะครับ คิดถึงทั้ง 2 ท่านเสมอในคำภาวนา คับ ^^