เงื่อนไขของชีวิต!! ??

อนาคตจะเป็นอะไรผมไม่สน                                                       

                         แต่ขอเป็นคนที่ดีก็พอแล้ว!!

     ตอนนี้คนที่รู้จักผมคาดหวังว่าผมจะต้องบวชได้แน่ๆ.. แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่าปัจจุบันนั้นผมก็ยังไม่สามารถบอกเขาได้ว่าผมจะได้เป็นพระสงฆ์อย่างที่เคยตั้งใจไว้ได้หรือเปล่า

     และก็ญาติหลายๆคนก็เริ่มสร้างเงื่อนไขกับผมว่าถ้าได้บวชจะให้อย่างโน้น อย่างนี้ ถ้าบวชจะตัดชุดให้จะบริจาคเงินให้ จะให้ความช่วยเหลือและอื่นๆ

     บางครั้งผมก็เคยตั้งเงื่อนไขกับพระเจ้าว่าถ้าพระองค์ให้สิ่งนี้ผมจะ คืนสิ่งนั้นให้พระองค์

     แต่ตลอดมานั้นผมก็รู้ดีว่าพระเจ้าทรงเรียก และเลือกผมที่พระองค์ให้ผมเป็นเณร พระองค์ไม่เคยตั้งเงื่อนไขอะไรกับผมเลย พระองค์ทรงให้ด้วยน้ำพระทัยของพระองค์แบบเปล่าๆ 
     แต่ตอนนี้ผมก็ยังตอบรับเสียงของพระองค์อย่างมั่นใจไม่ได้เลย  อนาคตนั้นผมมีความคิดที่อยากจะเป็นอะไรก็ได้แต่ขอให้ผมสามารถช่วยสังคมได้  และก็คิดว่าการเป็นบาทหลวงนั้นดีที่สุด พอมาตอนนี้ ความคิดเรื่องที่จะเป็นบาทหลวงก็ยังมีอยู่แต่เริ่มน้อยลงทุกที ผมเริ่มมีความคิดที่อยากจะเป็นนักลงทุนอยากที่จะมีฐานะที่มั่นคง และก็สร้างงานให้คน สร้างชีวิตให้คนอื่นได้ ผมคิดเรื่องนี้มาตลอด2-3ปี
     อนาคตนั้นผมไม่รู้ว่าจบปี4 ไปแล้ว สู่ปีพักผมจะกลับมาบ้านเณรใหญ่อีกครั้งหรือเปล่า แต่สิ่งที่ผมคิดคือผมจะไม่ตั้งเงื่อนไขกับพระองค์ต่อไปเพราะผมรู้ว่าชีวิตของผมพระองค์ทรงเตรียมทางที่ดีที่สุดไว้ให้อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นชีวิตของผม ผมของฝากไว้กับพระองค์

ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของผม

เส้นทางแห่งชีวิตสามเณร

        แต่ก่อนนั้นไม่เคยรู้จักคำว่า "สามเณร" เลยเพราะ ผมเกิดมาในครอบครัวคริสต์ตัง 

ที่อยู่ระแวกวัดอาสนฯวิหาร ตอนเด็กๆก็ดื่อซน เหมือนกับเด็กทั่วๆไป แต่เมื่อโตมาหน่อยก็มีโอกาสได้ไปเป็นเด็กช่วยมิสซา(ช่วยพิธีกรรมทางศาสนา) แล้วก็ติดวัดมาตลอดจนกระทั่ววันหนึ่ง เพื่อนซึ่งเป็นเด็กช่วยมิสซาด้วยกันก็ได้ชวนไปค่ายกระแสเรียก ตอนแรก งงมากค่ายกระแสเรียกคืออะไร ไปแล้วได้อะไรแต่เมื่อเพื่อนชวนก็ตามไป จนได้รู้จักบ้านเณรเล็กพระหฤทัย ศรีราชา ตอนนั้นไปรู้อย่างเดียวว่าสนุกมากค่ายสนุกได้เที่ยวด้วย ก่อนจบค่ายคุณพ่อบาทหลวงก็ได้ถามเด็กในค่ายว่ามีใครอยากมาเป็นเณรไหม? ตอนนั้นผมไม่คิดอยากจะมาเป็นเณรเลย ก็เลยไม่ได้ตอบรับคุณพ่อไป

        

 

  ต่อมาผมก็กลับมาที่บ้านของผมใช้ชีวิตปกติเหมือนเด็กบ้านๆทั่วไป เพื่อนกลุ่มเดิมก็มาชวนผมอีกบอกไปเป็นเณรไหม? ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไร แค่ถามกลับไปว่า แล้ว พวกมรึงจะไปหมดเลยป่าวว่ะ?(ขอโทษที่ใช้คำไม่สุภาพนะครับ แต่เท่าที่จำได้ตอนนั้นถามไปแบบนั้น) สุดท้ายผมก็ตามพวกมันมาเป็นเณร ตอนมาวันแรกผม และเพื่อนอีก4คน รวมกันเป็น 5คน มาจากวัดอาสนฯจันทบุรีก็เป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดในชั้นม.1 เลย ในชั้นผมมีเณรจากทั่วภาคตะวันออกมาทั้งหมด 16 คน ผม 5คน ก็เท่ากับ 1/3 ของทั้งหมดแล้ว ชีวิตเณรตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรมาก แค่ทำตามตารางเวลาไปวันๆ แล้วเมื่อจบปี แรกเพื่อนวัดเดียวกันของผมก็ลาออกไป คนหนึ่ง พอจบม.3 เพื่อนก็ออกไปอีก 2 คน หนักกว่านั้น ตอนจบม.6 ก็เหลือผมคนเดียว

        ผมนั้นก็ไม่ใช่คนดีอะไร ตอนช่วงม.6ผมก็เคยคิดที่จะลาออกเหมือนกันเพราะไม่รู้จะอยู่ไปทำไมเพื่อนก็ลาออกกันหมดแล้ว แต่เมื่อได้มีโอกาสได้คุยกับคุณพ่อบาทหลวงท่านหนึ่งก็เข้าใจว่า การที่ผมมาอยู่ถึงปัจจุบันนี้ได้ไม่ใช่ เพราะเพื่อนทั้งหมด แต่น่าจะเป็นเพราะการเรียกของพระเจ้า 

ที่เขาเรียกว่ากระแสเรียกต้องหาก ตอนนั้นผมคิดหนักมากว่าจะทำอย่างไรดีจะอยู่ หรือจะออกดี ? จนในที่สุดก็ได้ไปคุยกับคุณพ่อบาทหลวงอีกครั้งก็สรุปได้ว่าอยู่ต่อ เพราะมั่นใจว่าที่ผมอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้เป็นเพราะพระเจ้าทรงเรียกผมให้ผมมาอยู่ในทางสายนี้ที่เข้าเรียกว่า "สามเณร" ทำให้หลังจากนั้นผมก็เลยอ่านหนังสือพระคัมภีร์และได้ข้อความประทับใจ ที่ยังคงใช้มาจนถึงทุกวันนี้ คือ มาจาก หนังสือซามุเอลฉบับที่ 1 บทที่4 ข้อที่ 7 ความว่า "โปรดตรัสเถิด เพราะผู้รับใช้ของพระองค์ทรงฟังอยู่"

        ทุกๆวันผมก็ยังคงรอเสียงของพระองค์ที่จะเรียกผมเสมอ หลายๆคนที่รู้จักผม มักจะถามผมว่าจะบวชไหม? ผมก็ตอบไปอย่างซื่อๆว่า "บวชครับ" ตลอด แต่ลึกๆในใจแล้วผมก็เคยบอกกับพ่อแม่ของผมไปครั้งนึงแล้วว่า ผมไม่รู้หรอกว่าผมจะได้บวชจริงๆหรือเปล่า ในอนาคตผมจะได้เป็นบาทหลวง จริงไหม?แต่ผมเชื่อว่าถ้าพระองค์ทรงเรียกผมอยู่ ผมก็จะรับฟังพระองค์และตอบกลับไปว่า "โปรดตรัสเถิด เพราะผู้รับใช้ของพระองค์ทรงฟังอยู่"

บทเรียนจากความทรงจำในอดีต

ณ. เวลาหนึ่งที่บ้านเณรกลาง นครราชสีมา

เพื่อนผมแต่หละคนหล่อกันทั้งนั้น แหม่ๆ ^0^

        หลังจากที่จบจากบ้านเณรเล็กมาแล้วเรียนม.1-ม.6 แล้วก็เป็นมาสเตอร์เณรอีก 2 ปี  ผมก็มีโอกาสได้ไปเตรียมตัวก่อนที่จะเข้าบ้านเณรใหญ่ครับผม... มาที่นี้ผมได้พบกับเพื่อนใหม่อีก 14 คน จากทั้งหมด 10 สังฆมณฑล (ทั่วประเทศไทย) ^^

พ่อฤทธิ์ กับ แม่บุญ ครับที่ดูแลผมตอนไปอยู่หนองพวง

 

      ณ. ที่บ้านเณรกลางนี้ก็ช่วงเทมอที่ 2 ก็ได้มีโอกาสไปสัมผัสชีวิต โดยไปที่บ้านหนองพวกครับ ไปฝึกการใช้ชีวิตอยู่กับชาวบ้าน แล้วก็ฝึกเกี่ยวข้าวด้วย

ก่อนไปเกี่ยวข้าว ยิ้มกันน่าดู แต่หลังเกี่ยวไม่รู้ หึหึ ....

     วันแรกเดินทางไปถึงก็มีการเลือกบ้านกันผมก็ได้อยู่กับครอบครัวพ่อฤทธิ์ แม่บุญ และก็น้องผู้ชายอีกหนึ่งคน ชื่อไมค์ ครับ..
     บ้านผมอยู่ติดกับวัดเลยครับสรุปว่าผมก็เป็นเหมือนเด็กวัดไป >_<"

นำกิจกรรมเด็กบ้านหนองพวงครับ บร.บิวเก่งมากๆ 

เย้ จบ กลับบ้านแล้ววววว >_<

หลังจากที่ได้อยู่ช่วยงานที่บ้านพ่อฤทธิ์ แม่บุญส่วนใหญ่เป็นคนดูแลวัด และก็เล่นกับเด็กๆแถวนั้น เพราะว่านา ของผมใช้รถไถ่เกี่ยวไปหมดแล้ว เลยว่างงานนิดนึง ^^
       แต่ก็ได้การชวนจากเพื่อนที่ไปอยู่แถว ต.หนองไม้ตายนี้หละ ไปช่วยกันลงแขก เกี่ยวนาพื้นที่ของวัดกันทำให้ได้ประสบการณ์การเกี่ยวข้าวที่ดีมากครั้งหนึ่งเลย
      แบบว่ารู้เลยกว่าจะได้ข่าวแต่ละเม็ด เหนื่อยมากๆจริงๆ =_="


      หลังจากที่ได้ไปเกี่ยวข้าวที่บ้านหนองไม้ตายกลับมาแล้วก็ช่วงวันท้ายๆ มีโอกาศได้นำกิจกรรมสันทนาการกับเด็กๆในหมู่บ้าน
      ตอนแรกรู้สึกกลัวมากว่าจะไม่มีเด็กมาเล่นกับพวกเรา เพราะ ประกาศไปถึงเวลาเด็กมาตอนแรกน้อยมากแต่พออีกซักพักชาวบ้านก็พาลูกหลานของพวกเขามา แล้วก็นั่งดูพวกเรานำกิจกรรมกันอย่างสนุกสนานครับ
   


        และแล้วก็มาถึงวันสุดท้าย เป็นภาพถ่ายที่อบอุ่นมากครับ ผมรู้สึกว่าที่ไปหนองพวงนี้มันแป็บเดียวเอง
       การไปค่ายครั้งนี้มีความสุขมากครับเป็นประสบการณ์ที่ดี... หัวข้อที่เป็นบทเรียนจากความทรงจำในอดีต ก็คือเป็นบทเรียนที่มีค่าว่าครั้งหนึ่งเราได้รับประสบการณ์ดีๆในชีวิตที่หาไม่ได้ครับ
       ขอบคุณพระเจ้าที่ให้ผมได้มีโอกาสดีๆ และขอบคุณคุณพ่อฤทธิ์ และแม่บุญนะครับ คิดถึงทั้ง 2 ท่านเสมอในคำภาวนา คับ ^^