One Night with the King (2006): a dramatization of the Old Testament Bible story of Esther,

เรื่องของพระนางเอสเธอร์ อยู่ในพันธสัญญาเก่า




        พระ เจ้าอาหสุเอรัส King Xerxes (Ahasuerus) of Persia (485-464 B.C.) ประมาณ 485-464 ก่อนคริสกาล ผู้ทรงครอบครอง ตั้งแต่ ประเทศอินเดียถึงประเทศเอธิโอเปียเหนือ 127 มณทล ในสมัยนั้น ท่านเป็นปู่ของพระเจ้าไซรัสมหาราช Cyrus the Great, ผู้พิชิต       บาบิโลน ก่อน คศ 527


เรื่องโดยย่อ

     ณ วันที่ 7 พระเจ้าอหสุเอรัส ทรงบัญชา

ให้ไปเชิญพระราชินีวัชธี แต่พระนางปฎิเสธพระองค์ ทำให้พระองค์ทรงโกรธกริ้ว

ตั้งแต่นั้นมา พระราชาทรงประกาศพระราชกฤษฎีกา ต่อพระราชอาณาจักรของพระองค์

" สตรีทั้งปวง ต้องให้เกียรติ์ สามีของตนไม่ว่าสูงหรือต่ำ"

       หลังจากพระองค์หายพิโรจแล้ว ข้าราชการขอ พระราชาทรงแต่งตั้งเจ้าหน้าที่ทุกมณทล

แห่งราชอาณาจักร์ให้หาหญิงสาวพรมจารี มายังฮาเร็มในสุสาเมืองป้อม ให้อยู่ในอารักขาของ

เฮกัย ขันทีของพระราชาผู้ดีแลสตรี และขอให้หญิงสาวคนที่พระราชาพอพระทัยได้เป็นราชินีแทน ทันที

มียิวคนหนึ่งในสุสาเมืองป้อมชื่อโมราเดคัยเชื่อสาย ตะกูลเบนยามิน 12 เผ่า เชื่อสายเบญจามิน

ผู้ถูกกวาดต้อนจากเยรูซาเล็มในหมู่เชลยพร้อมกับเยโนนิยาห์พระราชายูดาห์ผู้

ซึ่งเนสซาร์พระราชาของบาลิโลนกวาดต้อนไปตอนนั้น

      ท่านได้เลี้ยงดู ฮาเดชาห์Hadassah คือ เอสเธอร์ บุตรสาวลุงของท่านซึ่งท่านไม่มีพ่อ แม่

โมรเดคัยได้รับเลี้ยงเป็นบุตรี เอสเธอร์ถูกนำไปยังราชสำนัก โดยการดูแลของ เอกัย ขันที

เอสเธอร์ ได้รับการศึกษา จากโมรเดคัยตั้งแต่เด็ก มีความรู้ ความเชี่ยวชาญมากมาย

ในเรื่องประวัติศาสตร์ การเมือง การปกครอง

       เธอเป็นคนที่ช่วยชาวอิสราเอลให้รอดพ้นจากการ ถูกทำลายของชาวเปอร์เซียสมัยนั้น


  



ข้อคิดที่ได้รับ

       หนังเรื่องนี้เป็นหนังอิงประวัติศาสตร์ที่ดีเรื่องหนึ่งที่สามารถสอน และบอกถึงแผนการณ์ และพระพลานุภาพที่ยิ่งใหญ่ ของพระเจ้าได้ ถ้ามาเปรียบเทียบในวิชาประวัติศาสตร์ ผมคิดว่าหนังเรื่องนี้ก็เหมือนเรื่องของประวัติศาสตร์ที่เป็น นิรนัย ครับ เพราะว่า ในความเป็นจริง ที่เป็นอุปนัย นั้นก็คงเป็นอย่างนั้น แต่ด้วย นักประวัติศาสตร์ และนักพระคัมภีร์อาจจะรวบรวมหลักฐานและมาเขียนออกมาให้เป็นแบบนี้ ซึ่งความเป็นจริงที่เป็นอุปนัย ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าเป็นอย่างไร แต่ถ้าถามผมจริงๆผมก็คงไม่อยากรู้ถึงขนาดต้องย้อนเวลากลับไปหาความจริง แต่ก็เชื่อในสิ่งที่ปรากฏออกมาผ่านทางความเชื่อในพระคัมภีร์ครับผม

Atheism

     สัปดาห์นี้ในคาบเรียนมีการพูดถึง แนวความคิด อเทวนิยม(Atheism) ผมจึงอยากนำเสนอ 

ความเป็นมา และปัญหาของ แนวความคิดนี้ ตามสิ่งที่ผมได้คิด ให้กับเพื่อนๆนะครับ


               แนวความคิด อเทวนิยม(Atheism)

      นั้นได้เริ่มต้นมีมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว จะเห็นได้ว่าประวัติศาสตร์ได้ดำเนินมาอย่างต่อเนื่อง

แนวคิดนี้ก็ยังคงมีอยู่เสมอในมนุษย์ ซึ่งถ้ามามองในยุคปัจจุบัน

ความสำเร็จในการทดลอง และพิสูจน์สิ่งต่างๆทางวิทยาศาสตร์ได้พัฒนา

และเจริญก้าวหน้าในมนุษย์อย่างมาก

ทำให้คนส่วนใหญ่ยึดเอามาเป็นการแสวงหาความรู้ที่ถูกต้องในปัจจุบัน

และคนส่วนใหญ่ก็กำลังออกห่างความถูกต้องเที่ยงแท้ของศาสนา

และการมีอยู่ของพระเจ้า ที่เป็นเรื่องของจิตใจ และการดำรงชีวิต

เมื่อวิทยาศาสตร์ได้พัฒนามากขึ้นและได้สร้างความสะดวกสบายให้

กับมนุษย์อย่างมากมาย     ทำให้มนุษย์หลงไปกับความทันสมัยของมัน

จนหลายๆคนนำวิทยาศาสตร์มาแทนพระเจ้าเสียแล้ว

เมื่อเป็นอย่างนี้ทำให้คนส่วนใหญ่เลือกที่จะมอง

พระเจ้าเป็นเพียงแค่ทฤษฏีที่จับต้องไม่ได้ ไม่มีอยู่

ไม่รับรู้ตัวตนของพระเจ้ายึดเอาค่านิยมในปัจจุบันเป็นหลัก

และอาศัยอยู่ในค่านิยมนั้นๆ

       ยิ่งไปกว่านั้นบางคนถึงขั้นปฏิเสธการมีอยู่ของพระเจ้า

ดำเนินชีวิตอย่างตรงข้ามกับคนสมัยก่อน

และบอกว่าการนับถือศาสนานั้นได้ลิดรอนเสรีภาพของเขา

กล่าวหาว่าศาสนาทำให้คนเป็นทาส  ศาสนาเป็นยาเสพติดของมนุษย์

ศาสนาเป็นเพียงอุดมการณ์ ไม่สามารถที่จะสัมผัสได้จริง

ซึ่งก็เกิดขึ้นให้เห็นได้จริงๆในสังคมปัจจุบัน

อาจเกิดขึ้นจากการเข้าใจในศาสนาแบบผิดๆ

เช่นในเรื่องของการไม่เข้าใจในหลักคำสอนหรือการมีทัศนคติที่ไม่ถูกต้องในเรื่องของศาสนา

และพระเจ้า บางคนไม่เคยมีประสบการณ์ส่วนตัวกับพระเจ้า

      ในสมัยก่อนการเกิด อเทวนิยม คือ การฟังสิ่งที่คนอื่นบอกก็เชื่อไปตามนั้น

หรือแม้กระทั่งได้รับการถ่ายทอดความคิดที่ไม่ถูกต้อง หรือไม่ชัดเจนเกี่ยวกับเรื่องของพระเจ้า

ทำให้คนที่รับฟังเรื่องเหล่านี้ก็มีทัศนคติที่ไม่ดีในเรื่องศาสนามาตลอด

พอมาในสมัยปัจจุบัน แนวความคิด อเทวนิยมเริ่มแพร่ขยายเป็นวงกว้างมากขึ้น

จากความทันสมัยในยุคโลกาภิวัฒน์นี้ และจากกระแสของเรื่องอื้อฉาวในศาสนาต่างๆ

ที่สื่อได้มาทำข่าว ซึ่งทำให้เกิดกระแสวิพากษ์ วิจารณ์มากมาย

อีกทั้งยังได้มีกระทู้ หรือแฟนเพท(Fan page)ในสังคมออนไลน์อย่างเฟสบุ๊ค(Facebook)

ได้พูดถึงเรื่องเหล่านี้อย่างมากมายเป็นวงกว้างยิ่งขึ้น สิ่งที่ผมเห็นคือ

คนส่วนใหญ่ได้ออกมาแสดงความคิดเห็นถึงการไม่ให้ความเคารพใน

ศาสนาอย่างชัดเจน จากการโพส(Post)หรือคอมเม้นท์(Comment) ในนั้นไปในทางที่ไม่ดี

บางคนยืนยันถึงการเป็นคนที่ปฏิเสธการนับถือศาสนาอย่างชัดเจน

จะเหน็นได้ว่าคนส่วนใหญ่เริ่มให้ความสนใจไปกันเรื่องของสังคมนิยมมากกว่าศาสนา

เด็กยุคใหม่บางคนนับถือศาสนาแค่ชื่อเริ่มที่จะไม่ได้ไปร่วมกิจกรรมทางศาสนา

ซึ่งนี้เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง และกำลังจะขยายเป็นวงกว้างมาขึ้นเรื่อยๆในปัจจุบัน

        แนวความคิดอเทวนิยมนี้เป็นแนวความคิดที่สวนกระแสความเชื่อ ความเข้าใจ

และความคิดของตัวผมเอง  ในฐานะที่ผมเป็นคริสต์ชนคนหนึ่ง และเป็นสามเณรใหญ่ในปัจจุบันด้วย

แนวความคิดนี้จึงเป็นสิ่งที่ท้าทายตัวผมเอง ในการที่จะศึกษาในสิ่งที่ตรงข้ามกับความเชื่อของตัวผม

เพื่อที่จะทำความเข้าใจ และพร้อมที่จะตอบรับความท้าทายนี้

@@@ ก้าวผ่าน@@

 

      เหตุการณ์ที่ผ่านมาในชีวิต

กลับมาคิดถึงเรื่องราวที่เข้ามา

บางคราวนั้นเต็มไปด้วยปัญหา

แต่ไม่รู้ว่าผ่านมาได้อย่างไร

     ก็คงมีแต่เพียงพระองค์

พระผู้ทรงคอยดูแล และไม่ห่าง

เมื่อทุกข์ใจ พระองค์ช่วยเสริมพลัง

และให้สมหวัง  สู่จุดหมาย

     ** เมื่อชีวิตนี้ ต้องก้าวเดิน

ขอให้เห็นถึงคุณค่า

กับเหตุการณ์ และหนทางที่ก้าวผ่านมา

เก็บเอาแต่สิ่งที่ดี ปล่อยสิ่งร้ายอย่าได้นำพา

ขอพระองค์ทรงนำเราไปถึงจุดหมาย

     ไม่กังวลอะไรต่อแต่นี้

เดินตามเสียงของหัวใจ และมุ่งไป

อดีตที่ผ่านเลย คงเหลือความดีได้

และคงไม่ปล่อยใจเรา ให้หลงทาง (รับ)

.....ขอพระองค์ทรงนำเราไปถึงจุดหมาย.....

บทเพลงนี้เป็นการบรูณาการ สิ่งที่ได้รับจากการศึกษาวิชาปรัชญาประวัติศาสตร์ มาเป็นบทเพลงครับผม ^^

สิ่งที่ได้จากการเรียนในคาบ

Time and Eternity

     หรือที่เรียกในภาษาไทยว่า นิรันดรภาพ คือ ช่วงเวลาที่ผ่านไปในขณะที่เรา

มีประสบการณ์ตรงนั้นเช่น เวลาดูภาพยนตร์ที่สนุกมากเรื่องหนึ่ง

เวลาเล่นเกมส์คอมพิวเตอร์ แม้กระทั่งเวลาที่เราอยู่กับคนรัก เป็นต้น

     กล่าวคือ เราจะรู้สึกว่าเวลา ณ ตอนนั้นทำไมผ่านไปเร็วมาก ทั้งๆที่เวลาก็ดำเนินของมันไป

เหมือนเดิม แต่เป็นความรู้สึกของเราเองต่างหาก

Contingency

     หรือที่เรียกในภาษาไทยว่า เหตุบังเอิญ คือ เป็นช่วงเวลาที่เราไม่คาดฝันหรือ

ไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้น กับตัวเราหรือ จะปรากฏขึ้นต่อหน้าเรา เช่น เรื่องของอุบัติเหตุต่างๆ

Distance

       หรือภาษาไทยเรียกว่า ระยะทาง คือ เป็นช่วงเวลาที่มีเป้าหมาย

และมีระยะทางที่จะไปสู่สิ่งๆนั้นได้

เงื่อนไขของชีวิต!! ??

อนาคตจะเป็นอะไรผมไม่สน                                                       

                         แต่ขอเป็นคนที่ดีก็พอแล้ว!!

     ตอนนี้คนที่รู้จักผมคาดหวังว่าผมจะต้องบวชได้แน่ๆ.. แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่าปัจจุบันนั้นผมก็ยังไม่สามารถบอกเขาได้ว่าผมจะได้เป็นพระสงฆ์อย่างที่เคยตั้งใจไว้ได้หรือเปล่า

     และก็ญาติหลายๆคนก็เริ่มสร้างเงื่อนไขกับผมว่าถ้าได้บวชจะให้อย่างโน้น อย่างนี้ ถ้าบวชจะตัดชุดให้จะบริจาคเงินให้ จะให้ความช่วยเหลือและอื่นๆ

     บางครั้งผมก็เคยตั้งเงื่อนไขกับพระเจ้าว่าถ้าพระองค์ให้สิ่งนี้ผมจะ คืนสิ่งนั้นให้พระองค์

     แต่ตลอดมานั้นผมก็รู้ดีว่าพระเจ้าทรงเรียก และเลือกผมที่พระองค์ให้ผมเป็นเณร พระองค์ไม่เคยตั้งเงื่อนไขอะไรกับผมเลย พระองค์ทรงให้ด้วยน้ำพระทัยของพระองค์แบบเปล่าๆ 
     แต่ตอนนี้ผมก็ยังตอบรับเสียงของพระองค์อย่างมั่นใจไม่ได้เลย  อนาคตนั้นผมมีความคิดที่อยากจะเป็นอะไรก็ได้แต่ขอให้ผมสามารถช่วยสังคมได้  และก็คิดว่าการเป็นบาทหลวงนั้นดีที่สุด พอมาตอนนี้ ความคิดเรื่องที่จะเป็นบาทหลวงก็ยังมีอยู่แต่เริ่มน้อยลงทุกที ผมเริ่มมีความคิดที่อยากจะเป็นนักลงทุนอยากที่จะมีฐานะที่มั่นคง และก็สร้างงานให้คน สร้างชีวิตให้คนอื่นได้ ผมคิดเรื่องนี้มาตลอด2-3ปี
     อนาคตนั้นผมไม่รู้ว่าจบปี4 ไปแล้ว สู่ปีพักผมจะกลับมาบ้านเณรใหญ่อีกครั้งหรือเปล่า แต่สิ่งที่ผมคิดคือผมจะไม่ตั้งเงื่อนไขกับพระองค์ต่อไปเพราะผมรู้ว่าชีวิตของผมพระองค์ทรงเตรียมทางที่ดีที่สุดไว้ให้อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นชีวิตของผม ผมของฝากไว้กับพระองค์

ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของผม

เส้นทางแห่งชีวิตสามเณร

        แต่ก่อนนั้นไม่เคยรู้จักคำว่า "สามเณร" เลยเพราะ ผมเกิดมาในครอบครัวคริสต์ตัง 

ที่อยู่ระแวกวัดอาสนฯวิหาร ตอนเด็กๆก็ดื่อซน เหมือนกับเด็กทั่วๆไป แต่เมื่อโตมาหน่อยก็มีโอกาสได้ไปเป็นเด็กช่วยมิสซา(ช่วยพิธีกรรมทางศาสนา) แล้วก็ติดวัดมาตลอดจนกระทั่ววันหนึ่ง เพื่อนซึ่งเป็นเด็กช่วยมิสซาด้วยกันก็ได้ชวนไปค่ายกระแสเรียก ตอนแรก งงมากค่ายกระแสเรียกคืออะไร ไปแล้วได้อะไรแต่เมื่อเพื่อนชวนก็ตามไป จนได้รู้จักบ้านเณรเล็กพระหฤทัย ศรีราชา ตอนนั้นไปรู้อย่างเดียวว่าสนุกมากค่ายสนุกได้เที่ยวด้วย ก่อนจบค่ายคุณพ่อบาทหลวงก็ได้ถามเด็กในค่ายว่ามีใครอยากมาเป็นเณรไหม? ตอนนั้นผมไม่คิดอยากจะมาเป็นเณรเลย ก็เลยไม่ได้ตอบรับคุณพ่อไป

        

 

  ต่อมาผมก็กลับมาที่บ้านของผมใช้ชีวิตปกติเหมือนเด็กบ้านๆทั่วไป เพื่อนกลุ่มเดิมก็มาชวนผมอีกบอกไปเป็นเณรไหม? ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไร แค่ถามกลับไปว่า แล้ว พวกมรึงจะไปหมดเลยป่าวว่ะ?(ขอโทษที่ใช้คำไม่สุภาพนะครับ แต่เท่าที่จำได้ตอนนั้นถามไปแบบนั้น) สุดท้ายผมก็ตามพวกมันมาเป็นเณร ตอนมาวันแรกผม และเพื่อนอีก4คน รวมกันเป็น 5คน มาจากวัดอาสนฯจันทบุรีก็เป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดในชั้นม.1 เลย ในชั้นผมมีเณรจากทั่วภาคตะวันออกมาทั้งหมด 16 คน ผม 5คน ก็เท่ากับ 1/3 ของทั้งหมดแล้ว ชีวิตเณรตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรมาก แค่ทำตามตารางเวลาไปวันๆ แล้วเมื่อจบปี แรกเพื่อนวัดเดียวกันของผมก็ลาออกไป คนหนึ่ง พอจบม.3 เพื่อนก็ออกไปอีก 2 คน หนักกว่านั้น ตอนจบม.6 ก็เหลือผมคนเดียว

        ผมนั้นก็ไม่ใช่คนดีอะไร ตอนช่วงม.6ผมก็เคยคิดที่จะลาออกเหมือนกันเพราะไม่รู้จะอยู่ไปทำไมเพื่อนก็ลาออกกันหมดแล้ว แต่เมื่อได้มีโอกาสได้คุยกับคุณพ่อบาทหลวงท่านหนึ่งก็เข้าใจว่า การที่ผมมาอยู่ถึงปัจจุบันนี้ได้ไม่ใช่ เพราะเพื่อนทั้งหมด แต่น่าจะเป็นเพราะการเรียกของพระเจ้า 

ที่เขาเรียกว่ากระแสเรียกต้องหาก ตอนนั้นผมคิดหนักมากว่าจะทำอย่างไรดีจะอยู่ หรือจะออกดี ? จนในที่สุดก็ได้ไปคุยกับคุณพ่อบาทหลวงอีกครั้งก็สรุปได้ว่าอยู่ต่อ เพราะมั่นใจว่าที่ผมอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้เป็นเพราะพระเจ้าทรงเรียกผมให้ผมมาอยู่ในทางสายนี้ที่เข้าเรียกว่า "สามเณร" ทำให้หลังจากนั้นผมก็เลยอ่านหนังสือพระคัมภีร์และได้ข้อความประทับใจ ที่ยังคงใช้มาจนถึงทุกวันนี้ คือ มาจาก หนังสือซามุเอลฉบับที่ 1 บทที่4 ข้อที่ 7 ความว่า "โปรดตรัสเถิด เพราะผู้รับใช้ของพระองค์ทรงฟังอยู่"

        ทุกๆวันผมก็ยังคงรอเสียงของพระองค์ที่จะเรียกผมเสมอ หลายๆคนที่รู้จักผม มักจะถามผมว่าจะบวชไหม? ผมก็ตอบไปอย่างซื่อๆว่า "บวชครับ" ตลอด แต่ลึกๆในใจแล้วผมก็เคยบอกกับพ่อแม่ของผมไปครั้งนึงแล้วว่า ผมไม่รู้หรอกว่าผมจะได้บวชจริงๆหรือเปล่า ในอนาคตผมจะได้เป็นบาทหลวง จริงไหม?แต่ผมเชื่อว่าถ้าพระองค์ทรงเรียกผมอยู่ ผมก็จะรับฟังพระองค์และตอบกลับไปว่า "โปรดตรัสเถิด เพราะผู้รับใช้ของพระองค์ทรงฟังอยู่"

บทเรียนจากความทรงจำในอดีต

ณ. เวลาหนึ่งที่บ้านเณรกลาง นครราชสีมา

เพื่อนผมแต่หละคนหล่อกันทั้งนั้น แหม่ๆ ^0^

        หลังจากที่จบจากบ้านเณรเล็กมาแล้วเรียนม.1-ม.6 แล้วก็เป็นมาสเตอร์เณรอีก 2 ปี  ผมก็มีโอกาสได้ไปเตรียมตัวก่อนที่จะเข้าบ้านเณรใหญ่ครับผม... มาที่นี้ผมได้พบกับเพื่อนใหม่อีก 14 คน จากทั้งหมด 10 สังฆมณฑล (ทั่วประเทศไทย) ^^

พ่อฤทธิ์ กับ แม่บุญ ครับที่ดูแลผมตอนไปอยู่หนองพวง

 

      ณ. ที่บ้านเณรกลางนี้ก็ช่วงเทมอที่ 2 ก็ได้มีโอกาสไปสัมผัสชีวิต โดยไปที่บ้านหนองพวกครับ ไปฝึกการใช้ชีวิตอยู่กับชาวบ้าน แล้วก็ฝึกเกี่ยวข้าวด้วย

ก่อนไปเกี่ยวข้าว ยิ้มกันน่าดู แต่หลังเกี่ยวไม่รู้ หึหึ ....

     วันแรกเดินทางไปถึงก็มีการเลือกบ้านกันผมก็ได้อยู่กับครอบครัวพ่อฤทธิ์ แม่บุญ และก็น้องผู้ชายอีกหนึ่งคน ชื่อไมค์ ครับ..
     บ้านผมอยู่ติดกับวัดเลยครับสรุปว่าผมก็เป็นเหมือนเด็กวัดไป >_<"

นำกิจกรรมเด็กบ้านหนองพวงครับ บร.บิวเก่งมากๆ 

เย้ จบ กลับบ้านแล้ววววว >_<

หลังจากที่ได้อยู่ช่วยงานที่บ้านพ่อฤทธิ์ แม่บุญส่วนใหญ่เป็นคนดูแลวัด และก็เล่นกับเด็กๆแถวนั้น เพราะว่านา ของผมใช้รถไถ่เกี่ยวไปหมดแล้ว เลยว่างงานนิดนึง ^^
       แต่ก็ได้การชวนจากเพื่อนที่ไปอยู่แถว ต.หนองไม้ตายนี้หละ ไปช่วยกันลงแขก เกี่ยวนาพื้นที่ของวัดกันทำให้ได้ประสบการณ์การเกี่ยวข้าวที่ดีมากครั้งหนึ่งเลย
      แบบว่ารู้เลยกว่าจะได้ข่าวแต่ละเม็ด เหนื่อยมากๆจริงๆ =_="


      หลังจากที่ได้ไปเกี่ยวข้าวที่บ้านหนองไม้ตายกลับมาแล้วก็ช่วงวันท้ายๆ มีโอกาศได้นำกิจกรรมสันทนาการกับเด็กๆในหมู่บ้าน
      ตอนแรกรู้สึกกลัวมากว่าจะไม่มีเด็กมาเล่นกับพวกเรา เพราะ ประกาศไปถึงเวลาเด็กมาตอนแรกน้อยมากแต่พออีกซักพักชาวบ้านก็พาลูกหลานของพวกเขามา แล้วก็นั่งดูพวกเรานำกิจกรรมกันอย่างสนุกสนานครับ
   


        และแล้วก็มาถึงวันสุดท้าย เป็นภาพถ่ายที่อบอุ่นมากครับ ผมรู้สึกว่าที่ไปหนองพวงนี้มันแป็บเดียวเอง
       การไปค่ายครั้งนี้มีความสุขมากครับเป็นประสบการณ์ที่ดี... หัวข้อที่เป็นบทเรียนจากความทรงจำในอดีต ก็คือเป็นบทเรียนที่มีค่าว่าครั้งหนึ่งเราได้รับประสบการณ์ดีๆในชีวิตที่หาไม่ได้ครับ
       ขอบคุณพระเจ้าที่ให้ผมได้มีโอกาสดีๆ และขอบคุณคุณพ่อฤทธิ์ และแม่บุญนะครับ คิดถึงทั้ง 2 ท่านเสมอในคำภาวนา คับ ^^